Maart 2007

Bompaplopsa

‘Bompaaaa, als Plopsaland opengaat, gaan wij dan nog eens naar Plopsaland?’ Kleine Maité heeft kennelijk een probleem met haar gemiste première van vorig jaar. Veilig ondergedoken in de armen van haar papa bestudeerde ze met argusogen de halloweenheksen en ze was er helemaal niet op belust haar kleine lieve leventje te wagen op iets dat ook maar draaide, bewoog of de hoogte inschoot.

Maar het wordt me duidelijk: ‘La nouvelle Maité est arrivée!’. Vanaf nu is ze groot en het wordt opnieuw Plopsaland. Mijn voorzichtige opmerking dat er nog andere toffe en prettige parken zijn wordt compleet genegeerd: het is en het zal Plopsaland zijn. Dat sommige parken op opvoedkundig vlak meer bij mijn gedachtengoed aan-leunen hou ik (nu nog) wijselijk voor mezelf. Ik vermoed dat, wil ik geen bestraffende ‘Bompa toch!’ horen, ik best een meer Plopsa-gerichte attitude aanneem.

‘Bompaaaa, en dan gaan we op de SuperSplash en de RollerScater en de ... en de ...  Het kan en mag van de ene dag op de andere niet snel en avontuurlijk genoeg. ‘En bompaaaa, je hoeft niet bang te zijn, ik zal je handje vasthouden.’ En die halloweenheksen? Die geeft ze stuk voor stuk een dusdanige reuzeknuffel dat hun neuzen als bij tover-slag terug recht gaan staan.

Het is bij Maité ook al K3 wat de klok slaat. Met de iPod op shuffle (een hele voormiddag K3!) wordt bompa uitgenodigd mee te dansen. Met plezier ga ik op de uitnodiging in, maar ik wordt wel direct op mijn plaats gewezen: ‘Hier bompa, hier moet jij staan, achter mij!’ (net linedance :-) De woonkamer vult zich met een aanzwellend ‘Oma’s aan de top’ en in stilte corrigeer ik: ‘Bompa’s aan de top’, of beter nog ‘Efteling aan de top’ ... Zou Maité het gehoord hebben? Zo ja, wacht mij volgende keer zeker een doorgedreven bezoek aan het K3-museum om mij voorgoed van Efteling- en andere Land-van-Ooit-gedachten af te brengen.