September 2007

‘k Zag een beerke

De Zonnebloem, de biowinkel van oma en mama in Stekene: Maité bekommert zich vooral om de laagste regionen. Potjes, doosjes en pakjes worden deskundig, én met de etiketten duidelijk leesbaar, van voor naar achteren en van links naar rechts over de schabben geschoven en geteld. Eén, twee, drie, vier, vijftwintig!

Waarom zien volwassenen toch altijd op tegen het maken van de jaarlijkse inventaris? Met dit kleine telwonder erbij wordt dat toch een fluitje van een cent.

Maité’s opmerkzame blik en zin voor orde reiken verder dan het eigen territorium. Bij het bezoek aan een andere winkel vroeg een enigszins gegeneerde mama wat Maité wel uitspookte. Waarop vanuit de laagste regionen prompt het antwoord volgde: ‘Mama toch, even dit potje bij zijn vriendjes zetten.’

Vriendjes ... ik wil het hier ook even over ‘Beerke’ hebben. Het knuffel-ding dat nu al bijna vier jaar onafscheidelijk de zijde van Maité koestert (of is het andersom?). Van een winkelfris speelgoeddier is het verworden tot een vormeloos zakje met stukgesabbelde snoet, amorf als een net boven zijn thee-water gehaald builtje. Gewapend met naald en draad onderneemt papa verwoede pogingen om lijf en leden te redden. Maar uit de flinterdunne stof die het uitgezakte buikje omhult blijven stukken wolachtigen zich langs alle kanten een weg naar buiten wringen.

Vergezeld van Maité bezoekt Beerke de winkel: ‘Oma ... omaatje wil jij deze zak even voor mij openhouden.’ ‘Dat kan nu niet Maité, oma is met klanten bezig.’

Van oma naar mama krijgt Maité dezelfde nul op request.

Een, en wat hierna zal blijken bereidwillig, ouder mevrouwtje staat achter de toonbank ... neen, in feite staat het vrouwtje vóór de toonbank en Maité achter de ... laat maar.

Enfin, mevrouwtje Behulpzaam wenkt Maité: ‘Kom meiske, kom ies hie, ‘k zal ekik da ies voor oa openoun’. Zij houdt vriendelijk de bruin-papieren zak voor Maité’s neus klaar. Snel verdwijnt Beerke met zijn kop in de wijdopen-gesperde leegte. En met een bezorgd stemmetje fluistert Maité het vrouwtje toe: ‘Beerke moet overgeven …’