Oktober 2009

Met 1 september voor ogen en Maité’s overstap naar het eerste leerjaar wordt het hoge tijd dat zij leert fietsen zonder die evenwicht verzekerende zijwieltjes.  

Kleine Nina neemt bezit van kleine fiets, bij haar nog geen frustraties over afdankertjes, en we trekken met Maité naar de fietsensuper-markt op zoek naar een geschikt vervoermiddel. Tussen de netjes in het gelid staande tweewielers steekt er eentje de ogen uit. “Papa, deze wil ik” en Maité neemt het fietsstuur in een houdgreep die geen verdere tegenspraak duldt. Papa en ik kijken elkaar aan en ik zie dat wij hetzelfde denken: ‘Fel roze ... ‘t moet weer lukken’. Verder is het Barbiegevalletje uitgerust met alle mogelijke en onmogelijke attribuutjes die een van de grondregels van het fiets rijden belem-meren: het ’kijk-voor-u’.  

Naast dat lollypopmodelletje staat de ietwat basic uitgeruste tegen-hanger: hetzelfde model, wel decenter van kleur, ook uitgerust met een indrukwekkend versnellingsapparaat, maar verder enkel voorzien van het hoognodige om zich van A naar B en terug te verplaatsen. We beginnen die spartaan dan ook de hemel in te prijzen maar al onze argumenten ketsen af op een kordaat ‘Nee papa, deze wordt het.’  

Koortsachtig zoeken we verder naar nodige min- voor de ene en pluspunten voor de andere, tot we bij de spartaan plots een klein beugeltje opmerken: het zit handig gebogen over het versnel-lingsapparaat. Ik laat deze kans niet liggen: ‘Kijk Maité, als deze fiets opzij valt, kan het versnellingsapparaat niet stuk.’

‘Maar Bompa, die heeft geen steunpootje, of hoe noemt zo’n ding, en deze fiets wel.’ Ze scoort, maar papa is er als de kippen bij en haalt van het fietstoebehorenrek een nog mooier steunpootje. ‘Kijk Maité, we kopen dit erbij en bompa (60-klusser van dienst) zal het er onder schroeven.’ Maité loert naar het rek maar, pech voor haar, geen beugeltjes.   

Nina is duidelijk van plan de megawinkel te verkennen en zet koers richting hoofdstraat. Papa naar links en ik naar rechts zetten de achtervolging in en na een gang of twee krijgen we het molen-wiekende gevalletje te pakken. Tussen ons beide in loodst Nina ons terug naar de fietsenafdeling waar Maité ons kordaat toeroept: ‘Ik kies deze’ ... en ze wijst pertinent niet naar de bonbonnièrefiets.  

Terug thuis is het meteen alle hens aan dek om de nieuwe aanwinst in te rijden. Met een elegante kniezwengel klapt Maité het snel gemonteerde steunpootje achteruit, zet zich op de fiets en wil afzetten maar gelijk valt zij half en de fiets helemaal op de grond. Maité draait zich om, wijst naar het beugeltje en glundert in onze richting: ‘Goed dat we deze gekozen hebben, hé.’ Papa en ik kijken elkaar aan en in zijn ogen zie ik dat we hetzelfde binnenpretje hebben.

De wat later aangeschafte boekentas met toebehoren is wel roze.

●